مقاله پژوهشی مقدمه: مطالعه ی حاضر با هدف مقایسه ی اثر کافئین و دوکساپرام بر پارامترهای تنفسی و همودینامیک بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه پس از عمل جراحی ستون فقرات به انجام رسید. روش ها: مطالعه ی حاضر از نوع کارآزمایی بالینی آینده نگر بود که در بیمارستان فوق تخصصی الزهرا(س) اصفهان بر روی بیماران کاندید جراحی ستون فقرات انجام شده است. 90 بیمار کاندید جراحی ستون فقرات، با استفاده از روش تصادفی سازی بلوکی به سه گروه 30 نفری دوکساپرام، کافئین و دارونما تخصیص یافتند. متغیرهای همودینامیک، تعداد آپنه، مدت زمان آپنه و فاصله ی زمانی بین عود آپنه هر 6 ساعت تا 48 ساعت پس از جراحی پایش و ثبت شد. یافته ها: میانگین درصد اشباع اکسیژن، فشارخون دیاستولی و تعداد ضربان قلب، بین سه گروه اختلاف معنی داری نشان نداد. اما فشارخون سیستولی به طور معنی داری در گروه شاهد بالاتر بود. میانگین تعداد آپنه در بیماران و همچنین میانگین مدت زمان آپنه در گروه دوکساپرام، کمتر ارزیابی شد. در همین راستا فاصله ی زمانی بین عود آپنه در گروه دوکساپرام بیشتر از دو گروه درمانی دیگر مشاهده شد. نتیجه گیری: دوکساپرام، عملکرد قوی تری نسبت به کافئین در کاهش پارامترهای مدت زمان آپنه و تعداد آن ایجاد نمود؛ همچنین توانست فاصله ی زمانی بین آن را بهبود بخشد.

با هدف بررسی تاثیر تمرین عضلات دمی بر عملکرد تهویه ای شناگران، 16 نفر از اعضای تیم شنای دختران استان کرمانشاه به صورت داوطلبانه انتخاب و به شکل تصادفی به دو گروه 8 نفری شبه تمرین با میانگین (سن 10.75±1.98، قد 140.68±14.7، وزن 32.17±10.61) و تجربی با میانگین (سن 10.75±2.18، قد 143.68±13.62، وزن 36.6±9.01) تقسیم شده و به مدت 8 هفته (3 جلسه در هفته، 30 تنفس در هر جلسه) به تمرین پرداختند. قبل و پس از پروتکل تمرینی از شناگران آزمون اسپیرومتری به عمل آمد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون t و با استفاده از نرم افزار spss (سطح معنی داری P<0.05) استفاده شد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که پس از اعمال تمرین عضلات دمی، مقادیر FVC،FEV1  و FEV1 / FVC در هر دو گروه نسبت به پیش آزمون تغییر معنی داری نداشته است و اختلافی میان درصد پیشرفت در گروه تجربی با شبه تمرین مشاهده نشده است. می توان نتیجه گرفت که احتمالا تمرین عضلات دمی نمی تواند عملکرد تهویه ای را در این گروه از ورزشکاران بهبود بخشد.

زمینه و هدف  بازتوانی در بیماران دارای نارسایی قلبی می تواند به این بیماران جهت بهبود سلامت قلب و کیفیت زندگی کمک کند، اما برخی از بیماران امکان استفاده از خدمات بازتوانی در کلینیک و مراکز درمانی را ندارند. همچنین تقویت عضلات تنفسی می تواند به این بیماران کمک کند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر هشت هفته تمرین بازتوانی قلبی-تنفسی در منزل بر عملکرد عضلات تنفسی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی 60-40 ساله است.روش بررسی  در یک طرح نیمه تجربی، 43 آزمودنی (20 زن و 23 مرد) دارای نارسایی قلبی در سه گروه قرار گرفتند: گروه تمرین بازتوانی (13 نفر شامل 7 مرد و 6 زن)، تمرین بازتوانی همراه با تمرین های تنفسی (15 نفر شامل 8 مرد و 7 زن)، و گروه کنترل (15 نفر شامل 8 مرد و 7 زن). فشار بیشینه دمی در ناحیه دهان (PIMax)، آزمون 6 دقیقه راه رفتن (6MWT) و شاخص تنگی نفس آزمودنی ها در پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری شد.یافته ها  نتایج این تحقیق نشان داد که تمرین های تنفسی همراه با بازتوانی قلبی در منزل اثر معناداری بر PIMax آزمودنی ها داشت (001/0 > P). از طرف دیگر، مسافت پیموده شده در 6WMT هم در زمان تمرین های بازتوانی و هم در زمانی که تمرین های بازتوانی با تمرین های تنفسی ترکیب شد، افزایش یافت. همچنین شاخص تنگی نفس کاهش پیدا کرد (001/0 > P).نتیجه گیری  ترکیب تمرین های بازتوانی با تقویت عضلات تنفسی می تواند کمک بیشتری به بیماران دارای نارسایی قلبی، حداقل در برخی موارد کند؛ اما ممکن است جهت بهبودهای بیشتری در عملکرد قلبی-عروقی تمرین های شدیدتر و کنترل شده تری نسبت به تمرین های در منزل نیاز باشد.

اعتقاد بر این است که تمرین عضلات تنفسی می تواند عملکرد عضلات تنفسی در افراد سالم را بهبود بخشیده و عملکرد ورزشی زیربیشینه را نیز ترقی دهد.هدف: بررسی اثر تمرین آستانه فشار عضلات تنفسی بر عملکرد ریوی و ظرفیت تمرینی بوده است.روش: بر این اساس، 24 دانشجوی پسر سالم داوطلب به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. گروه تجربی، روزانه دو بار (صبح ساعت 8 و عصر ساعت 19) با استفاده از دستگاه Threshold IMT،30  تمرین تنفسی را انجام دادند. در هر دو گروه، قبل و بعد از دوره تمرینی، اکسیژن مصرفی بیشینه، رکاب زنی 8 کیلومتر تایم تریل، قدرت عضلات دمی، ظرفیت حیاتی، و حجم جاری ارزیابی شد.نتایج: اگرچه قدرت عضلات دمی در گروه تجربی بطور معناداری در اثر تمرین افزایش یافت (p=0.024) اما حجم جاری، ظرفیت حیاتی، اکسیژن مصرفی بیشینه و عملکرد رکاب زنی 8 کیلومتر تایم تریل تغییر معناداری نداشت.

مقدمه و اهداف: با شروع سالمندی قدرت عضلات کاهش می یابد و افراد تلاش می کنند تا حد امکان با حفظ استقلال خود سالم باقی بمانند. انجام فعالیت های منظم ورزشی برای کنترل و به تاخیر انداختن عوارض پیری است و سالمندان با تمرینات ورزشی سازگاری پیدا می کنند و ظرفیت کار بدنی خود را بهبود می بخشند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر یک دوره تمرین ترکیبی بر تعادل و آمادگی تنفسی مردان سالمند فعال بود. مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی، 40 نفر از مردان سالمند فعال (12/74±, 62 سال) به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به طور تصادفی در 2 گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. سپس از آزمودنی های هر 2 گروه یک آزمون مشابه تعادل و آمادگی تنفسی به ترتیب با استفاده از دستگاه تعادل سنج ایستا و تست اسپیرومتر قبل و پس از 8 هفته تمرین گرفته شد. گروه آزمایش در یک برنامه تمرینی ترکیبی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه به مدت 60 دقیقه به تمرین (هوازی، مقاومتی و تعادلی) پرداختند. گروه کنترل در این مدت به انجام فعالیت های روزمره خود ادامه دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با نسخه 22 نرم افزار آماری SPSS و آزمون های تی هم بسته و تی مستقل در سطح معناداری (0/05>P) انجام شد. یافته ها: یافته های تحقیق نشان داد تمرین ترکیبی بر بهبود تعادل معنادار بوده (0/002= P) و در عملکرد ریوی ظرفیت حیاتی در 2 گروه معنادار نبوده است (0/05>P)، اما عملکرد ریوی اوج جریان بازدمی فقط در گروه آزمایش معنادار شد (0/05>P). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش بیانگر وجود ارتباط بین تعادل و آمادگی تنفسی در سالمندان است. به نظر می رسد می توان با برنامه ریزی برای افزایش فعالیت بدنی، به میزان زیادی موجب بهبود تعادل و آمادگی تنفسی در سالمندان شد و پیشنهاد می شود سالمندان از برنامه تمرین ترکیبی شامل تمرینات هوازی، مقاومتی و تعادلی جهت بالا بردن تعادل و آمادگی تنفسی استفاده کنند.

پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه تجربی است که به منظور مقایسه آثار دو نوع تمرین درمانی افزاینده قابلیت حرکت قفسه سینه و تقویت دیافراگم بر کیفیت تنفسی مددجویان مبتلا به ضایعات نخاعی انجام شده است. در این مطالعه با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، مددجویان بستری در آسایشگاه با استفاده از جدول اعداد تصادفی و با در نظر گرفتن کلیه شرایط یکسان سازی نمونه ها و نیز کنترل عوامل مخدوش کننده در دو گروه 20 نفری قرار گرفتند. به علت لزوم مقایسه تغییرات فاکتورهای ارزیابی کننده کیفیت وضعیت تنفسی پس از تمرینات درمانی در هر دو گروه آزمایشی، ابتدا مددجویان از لحاظ علایم کلینیکی عوارض ریوی (وجود تنگی نفس، سرفه و دفع ترشحات تنفسی) و با اجرای تست فعالیت ریوی و گازهای خون شریانی مورد بررسی قرار گرفتند و سپس گروه اول روش های تقویت دیافراگم، شامل تمرینات با وزنه روی اپی گاسترو استفاده از کمربند باراچ و گروه دوم روش های افزاینده قابلیت حرکت قفسه سینه، شامل تنفس عمیق شکمی، تنفس حلقی زبانی و مانور جابه جایی هوا را هر یک در 15 جلسه و هر جلسه به مدت 20 دقیقه انجام دادند. پس از اتمام تمرینات تنفسی، مددجویان هر دو گروه با دیگر با استفاده از روش های ارزیابی قبل از تمرینات تنفسی مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفتند که نتایجی به شرح زیر حاصل شد:ــ در هر دو گروه آزمایشی، آزمون ((تی)) به طور معنادار افزایش ظرفیت حیاتی ریوی، ظرفیت حیاتی فشاری و حجم هوای بازدم فشاری در ثانیه اول را نشان می دهد. در مقایسه دو گروه با انجام آزمون ((تی)) روش افزاینده قابلیت حرکت قفسه سینه با (p<0/05) تاثیر بیش تری داشته است.ــ در آنالیز گازهای خون شریانی آزمون ((تی)) با (p<0/05) موید افزایش فشار سهمی اکسیژن و کاهش فشار سهمی دی اکسیدکربن در خون شریانی در گروه افزاینده قابلیت حرکت قفسه سینه است، در صورتی که فاکتورهای مذکور در گروه تقویت دیافراگم تغییر معناداری نداشته است.ــ در بررسی و مقایسه معیارهای کلینیکی، آزمون مک نمار با (p<0/05) نمایانگر افزایش معنادار دفع ترشحات تنفسی پس از تمرینات تنفسی در گروه افزاینده قابلیت حرکت قفسه سینه است در صورتی که در گروه تقویت دیافراگم، تغییرات معنادار نبوده است.ــ آزمون مک نمار با (p<0/05) در گروه تقویت دیافراگم نشان می دهد که مددجویان در حین تمرینات تنفسی دچار تنگی نفس شده اند، ولی در گروه افزاینده قابلیت حرکت قفسه سینه، میزان تنگی نفس ایجاد شده معنادار نبوده است.

مقدمه: ازجمله سیتوکین های التهابی مهم که ممکن است در بروز بیماری های قلبی عروقی نقش داشته باشد رزیستین است.هدف از انجام این پژوهش، بررسی تاثیر هشت هفته تمرین هوازی بر سطوح رزیستین و سطح آمادگی قلبی تنفسی زنان میانسال غیرفعال بود. روش کار: تعداد21 آزمودنی در دو گروه تجربی (10نفر) و کنترل (11 نفر) به روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند است. برنامه تمرین هوازی شامل 8 هفته تمرینات هوازی بود که در هر هفته 3 جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقیقه با شدتی معادل 50 تا 70 درصد حداکثر ضربان قلب ذخیره اجرا شد. پیش ازشروع و در پایان دوره تمرین هوازی، سطوح رزیستین و سطح آمادگی قلبی تنفسی ارزیابی شد. برای تائید نرمال بودن توزیع داده ها از آزمون آماری کلوموگروف اسمیرنوف و همگنی واریانس ها توسط آزمون لون و برای مقایسه میانگین های درون گروهی و بین گروهی به ترتیب از آزمون آماری تی استیودنت و مستقل استفاده شد. نتایج در سطح معنی داری p<0.05 آزمایش شدند. نتایج: هشت هفته برنامه تمرین هوازی منجربه کاهش معنی داری مقادیر رزیستین سرمی زنان میانسال غیرفعال شد. مقادیر حداکثر اکسیژن مصرفی افزایش معنی دار یافت. تغییرات میانگین های بین گروهی در متغیرهای وزن، نمایه توده بدن و مقادیرحداکثراکسیژن مصرفی تفاوت معنی دار داشت. نتیجه گیری: هشت هفته تمرین هوازی منجربه بهبود مقادیر رزیستین و آمادگی قلبی تنفسی زنان میانسال شد و این می تواند به کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی کمک کند.

مقدمه و هدف: تمرینات ورزشی در تقویت دستگاه تنفس و ارتقای سطح عملکرد ریوی سودمند می ­باشد. هدف تحقیق حاضر، تعیین اثر هشت هفته فعالیت ورزشی استقامتی و تمرین عضلات تنفسی بر عملکرد ریوی مردان کوهنورد بود.مواد و روش ­ها: در این پژوهش کارآزمایی بالینی، با طرح پیش ­آزمون- پس ­آزمون، 30 مرد کوهنورد دانشگاه صنعتی شاهرود به­ صورت تصادفی به سه گروه ده نفری (کنترل، تمرین استقامتی و تمرین عضلات تنفسی) تقسیم شدند. قبل و بعد از برنامه تمرینی از تمام آزمودنی ­ها در گروه­ها آزمون اسپیرومتری و آزمون بروس گرفته شد. گروه تمرین استقامتی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و 50 دقیقه در هر جلسه فعالیت ورزشی استقامتی و گروه تمرین عضلات تنفسی 30 تنفس کامل با دستگاه مکانیکی IMT، انجام دادند. از آزمون T وابسته برای ارزیابی تفاوت درون گروهی، آزمون آنالیز واریانس یک­ طرفه برای ارزیابی تفاوت بین­ گروهی و آزمون تعقیبی بونفرونی و سطح معنی داری 0.05>P استفاده گردید.یافته ها: شاخص های تنفسی ظرفیت حیاتی آهسته، ظرفیت حیاتی با فشار، حجم بازدمی پرفشار در یک ثانیه، جریان بازدمی اوج، حداکثر جریان بازدم، جریان بازدمی در %75-25% ظرفیت حیاتی قوی و شاخص حداکثر اکسیژن مصرفی در گروه تمرین عضلات تنفسی نسبت به گروه تمرینات استقامتی افزایش معناداری داشت. در گروه تمرین استقامتی نسبت به پیش ­آزمون افزایش معناداری نشان داد (0.05>P).بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه به نظر می­ رسد، استفاده از تمرینات تنفسی با دستگاهIMT  و تمرینات استقامتی در تمرینات ورزشی به عنوان مکمل باعث بهبود عملکرد ریوی و فاکتورهای ریوی مردان کوهنورد شود.